عصر ۲۵ آذر؛ هفته گذشته، مراسم کتاب سال طنز در حوزه هنری برگزار شد. شب به یاد ماندنی و خوبی بود و یکی از لحظات به یاد ماندنیش اون موقع بود که کامیار شاپور، برای گرفتن جایزه ای که داوران این مراسم برای آثار پدرش در نظر گرفته بودند روی صحنه آمد و من بعد از سالها آشنایی با تثلیث پرویز شاپور و کامیار و فروغ فرخزاد و خوندن و شنیدن خیلی یادها و خاطره ها و عوالم مادرانه ای که فروغ فرخزاد نسب به فرزندش بروز می داد، یادگار اونا رو دیدم.

دیدن کامیار شاپور برای من هیجان انگیز و خوشحال کننده بود اما دریغ از  یاد کردنی هر چند گذرا از فروغ و اینکه آقای کامیار شاپور فرزند شاعره بزرگ این مملکت هم هست.

می ترسم روزی برسه همونطور که دارن صاحب افتخارات علمی و ادبی و تاریخی کسایی مثه ابوعلی سینا یا مولوی یا و خیلیای دیگه می شن، روزی ببینیم مثلا چون فروغ مدتی در ایتالیا بوده اونا به فتراک این قضیه بیفتن، که به عنوان یه شاعر وطنی براش مراسم تجلیل و نکو داشت بگیرن، اون موقع اونایی که از شخصیتش و شعراش گزکهای مختلف و احمقانه درمیارن رو می بینیم  که چطور به تب و تاب پس گرفتن امتیاز هم میهن بودن با اون بانوی بزرگ ادبیات میفتن.

آقای کامیار شاپور عزیز، من به جای آقایون عزیزی که جایزه رو تقدیمتون کردند و مجری مراسم، به علاوه یاد پدرتان و تبریک به خاطر گرفتن جایزه شون یاد و خاطره مادرتان،  فروغ فرخزاد رو هم  گرامی می دارم.

لینک عکسای دیگه این برنامه:

کتاب طنز سال